در دهم شعبان سال ۳۲۹ قمری، توقیعی از سوی حضرت صاحب‌الامر(عج) خطاب به علی‌بن‌محمد سَمَری، نایب چهارم امام زمان(عج)، صادر شد که آغاز دوره‌ای جدید در تاریخ تشیع را رقم زد.

متن این توقیع شریف که در منابع معتبری همچون کتاب «کمال‌الدین» (ج۲، ص۵۱۶) ثبت شده، به شرح زیر است:

«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ‌ یَا عَلِیَّ بْنَ مُحَمَّدٍ السَّمُرِیَّ أَعْظَمَ اللَّهُ أَجْرَ إِخْوَانِکَ فِیکَ فَإِنَّکَ‌ مَیِّتٌ‌ مَا بَیْنَکَ‌ وَ بَیْنَ‌ سِتَّةِ أَیَّامٍ‌ فَاجْمَعْ أَمْرَکَ وَ لَا تُوصِ إِلَى أَحَدٍ فَیَقُومَ مَقَامَکَ بَعْدَ وَفَاتِکَ فَقَدْ وَقَعَتِ الْغَیْبَةُ التَّامَّةُ فَلَا ظُهُورَ إِلَّا بَعْدَ إِذْنِ اللَّهِ تَعَالَى ذِکْرُهُ وَ ذَلِکَ بَعْدَ طُولِ الْأَمَدِ وَ قَسْوَةِ الْقُلُوبِ وَ امْتِلَاءِ الْأَرْضِ جَوْراً وَ سَیَأْتِی شِیعَتِی‌ مَنْ یَدَّعِی الْمُشَاهَدَةَ [أَلَا فَمَنِ ادَّعَى الْمُشَاهَدَةَ] قَبْلَ خُرُوجِ السُّفْیَانِیِّ وَ الصَّیْحَةِ فَهُوَ کَذَّابٌ مُفْتَرٍ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِیِّ الْعَظِیم‌».

ترجمه:

«به نام خداوند بخشنده مهربان.ای علی‌بن‌محمد سَمَری! خداوند پاداش برادران دینی تو را در مصیبت مرگ تو بزرگ دارد. تا شش روز دیگر خواهی مرد، پس کارهایت را سامان ده و دربارۀ جانشینی این مقام نیابت، به هیچ‌کس وصیت مکن تا پس از تو جایگاهت را بگیرد؛ چرا که غیبت کبری آغاز شده است. تا زمانی که خداوند عزوجل اجازه ندهد، ظهور نخواهد بود و آن پس از زمانی دراز و هنگامی خواهد بود که دل‌ها سخت گردد و زمین از ستم پر شود. به‌زودی کسانی از شیعیان من ادعای مشاهده خواهند کرد. بدان هر کس پیش از خروج سفیانی و ندای آسمانی، ادعای دیدار من کند، دروغگویی افترازننده است و هیچ نیرو و توانی جز به‌خواست خداوند بلندمرتبه بزرگ نیست.»

این رویداد تاریخی، نقطه‌عطفی در دوران غیبت امام عصر(عج) محسوب می‌شود و درک عمیق آن برای شناخت تاریخ و عقاید شیعی اهمیت بنیادین دارد.